Πολιτικές διώξεις κατά την εποχή του Κομμουνισμού είς βάρος των Β.Ηπειρωτών

AΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!

Εξαπολύθηκε άγριο προγκρόμ κατά των βορειοηπειρωτών δασκάλων (στοιχεία από την Διεθνή Αμνηστία Μάιος 1989) :
Συνελήφθησαν στο διάστημα 1949 έως 1952 116 δάσκαλοι πιο συγκεκριμένα
28 από Δρόπολη
32 από Αγίους Σαράντα
44 από Αργυρόκαστρο
12 από Κορυτσά
Από τους συλληφθέντες κανείς δεν έζησε (αγνοούνται μέχρι και που είναι οι τάφοι τους).
Στις 2 επόμενες δεκαετίες απολύθηκαν πάνω από 350 δάσκαλοι εκ των οποίων 320 εκτοπίστηκαν και χάθηκαν!!!!


Λειτούργησε στο Αργυρόκαστρο παιδαγωγική Ακαδημία με καθαρά κομματικά κριτήρια, από όσους αποφοίτησαν από αυτή την σχολή 50 σύρθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης και εκτελέστηκαν.

Το 1950 έως 1951 διδασκόταν η Ελληνική γλώσσα μέχρι την 3η δημοτικού και από την 4η η Αλβανική σαν ξένη γλώσσα.

Μετά η γλώσσα που χρησιμοποιούταν ήταν η Αλβανική και μόνο 4 ώρες εβδομαδιαία η Ελληνική.

ΚΟΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ
Τον Δεκέμβριο του 1955 πραγματοποιήθηκε κολεκτιβοποίηση των πάντων, για την επικράτηση του μέτρου έγιναν πάνω από 200 δολοφονίες ομογενών και 1600 κλείστηκαν σε στρατόπεδα.
Στη Χειμάρα δολοφονήθηκαν 78 άτομα εν ψυχρώ και 850 κλείστηκαν σε φυλακές στα Σκόρδα.
Παρόμοια περιστατικά γίνηκαν και σε όλα τα Ελληνικά χωριά.

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Ο Χότζα μετακίνησε μέγα αριθμό Ελληνικού πληθυσμού στον Βορά (υποχρεωτικά) και τοποθέτηση Αλβανικού σε Ελληνικά χωριά.
Σύμφωνα με απόρρητη έκθεση της Σιγκουρίμι (28-4-1983) από το 1963 έως το 1982 μετακινήθηκαν 78.000 Έλληνες. στην Β Αλβανία από αυτούς 16.000 επέστρεψαν οι λοιποί δολοφονήθηκαν.
Χαρακτηριστικά ο Φάτος Νάνο σε συγγενείς των αγνοουμένων που πήγαν στις 26-11-1992 να ρωτήσουν για τους χαμένους συγγενείς τους είπε « Ε! Τι έγινε θα τους συναντήσετε στον άλλο κλοσμο αν υπάρχει.....» 
Μέχρι το 1980 είχαν μεταφερθεί στις θέσεις των εκτοπισθέντων Ελλήνων 40.000 Αλβανοί, επιπλέον εγκαταστάθηκαν στην Β Ήπειρο 19.000 Τσάμηδες. Τα νέα χωριά που δημιούργησαν οι Αλβανοί ήταν:
Τα Ξαμίλια
Το Μπύλιο
Το Γκιάστα
Το Αντων Πότσι
Το Ασίμ Ζανέλι
Το Βαλερέ
Τα Βρυσέρά

ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Αρχές του 1962 αποφασίστηκε η κατάργηση της θρησκείας Με το διάταγμα 4337/22-11-67 έθεσε εκτός νόμου όλα τα θρησκευτικά δόγματα .
Η Αλβανική «Βουλή» αποφάσισε να θεωρήσει την θρησκεία ως μη υπάρχουσα..
Έτσι :
Ο μητροπολιτικός ναός των Τιράνων μετετράπηκε σε γυμναστήριο.
Ο μητροπολιτικός ναός του Αργυρόκαστρου μετατράπηκε σε χαρτοπαιχτική λέσχη.

Από τους Ορθόδοξους ναούς του Αργυρόκαστρου το 1980 :
26 κατεστράφησαν
40 μετατραπήκαν σε στάβλους, ψυχαγωγικά κέντρα κλπ
Ελάχιστοι ( Κοίμηση της Θεοτόκου) έγινε αρχαιολογικός χώρος.

Στην Κορυτσά:

Ο μητροπολιτικός ναός μετετράπηκε σε αποθήκη του Αλβανικού στρατού.
28 ναοί κατεδαφίστηκαν.
Ελάχιστοι σώθηκαν

Στους Άγιους Σαράντα :

Από τους 983 ορθόδοξους ναούς 12 διέφυγαν την καταστροφή.

Στο Βεράτιο:

Από τους 38 ναούς 4 διασώθηκαν

Την ίδια τύχη είχαν και οι ναοί και μοναστήρια σε άλλες περιοχές.

Οι ορθόδοξοι ιερείς εξοντωθήκαν συγκεκριμένα:
Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Χριστόφορος Κίσσης πέθανε από βασανιστήρια το 1958
Ο Επίσκοπος Απολλωνίας Ειρηναίος Μανούσης δολοφονήθηκε (εκπαραθυρώθηκε ) στις 12-3-1958
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόφορου Δαμιανός Κοκονέσης πέθανε από στερήσεις (πείνα) το 1968 στις φυλακές Λουσνίας (αποσχηματίστηκε και διαπομπεύτηκε στους δρόμους των Τιράνων) .
Ο Αρχιερατικός επίτροπος Πρεμετής Αλέξανδρος Οικονόμου βασανίστηκε απάνθρωπα και εκτελέστηκε στο Αργυρόκαστρο.
Ο ιερέας Ιωσήφ τάφηκε ζωντανός σε κανάλι που δούλευε καταναγκαστικά έργα.

Δεν επιτρεπόταν οι Έλληνες να έχουν:


Εικόνες
Ευαγγέλια
Να κάνουν προσευχή
Να μιλούν για θρησκευτικά θέματα
Να κάνουν τον σταυρό τους.
Να φορούν σταυρό.
Να ανάβουν κεριά στους τάφους.
Να ανταλλάσουν ευχές (Χριστός Ανέστη κλπ)

Σύμφωνα με τον νόμο 4367/69 η ποινή ήταν 10 έως 15 χρόνια φυλακή

Η Βόρεια 'Ηπειρος τη δεκαετία 1912-1922

Μετά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 έμενε σε εκκρεμότητα η τύχη της Βορείου Ηπείρου, η οποία, όπως και τα νησιά του Αρχιπελάγους, βρισκόταν ήδη υπό τον έλεγχο του ελληνικού στρατού.
Δεν είχε όμως προσδιοριστεί με συνθήκη κάποιο μόνιμο καθεστώς. Παράλληλα, στη Βόρειο Ήπειρο δρούσαν ελληνικά αντάρτικα σώματα. H λύση του θέματος εξαρτιόταν από το αν και με ποια σύνορα θα ιδρυθεί αλβανικό κράτος. Oι Μεγάλες Δυνάμεις καθόριζαν τη στάση τους με βάση τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Έτσι, η Ιταλία και η Αυστρουγγαρία επιδίωκαν την ίδρυση αλβανικού κράτους με τη μεγαλύτερη δυνατή έκταση, ειδικά προς το νότο. Προσπαθούσαν δηλαδή να εντάξουν την περιοχή της Βορείου Ηπείρου (Kορυτσά, Δέλβινο, Αργυρόκαστρο, Χειμάρα, ’γιοι Σαράντα) στα όρια του νέου κράτους. Aπέναντι σε αυτή την προοπτική η ελληνική διπλωματία προσπαθούσε να εξασφαλίσει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Ήταν γνωστό πως οι δυνατότητες επιτυχίας ήταν μικρές και για αυτό το βορειοηπειρωτικό ζήτημα χρησιμοποιήθηκε ως διαπραγματευτικό μέσο για την εξασφάλιση των νησιών του Αιγαίου. Στις 4/17 Δεκεμβρίου 1913 υπογράφτηκε το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που επιδίκαζε τελικά το σύνολο της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, ενώ η Ελλάδα πρόβαλε το θέμα της εξασφάλισης των ατομικών, μορφωτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων των εκεί ελληνικών πληθυσμών. H σύνθεση του πληθυσμού της Βορείου Ηπείρου, που αποτελούνταν σύμφωνα με τις επίσημες ελληνικές εκτιμήσεις κατά βάση από ελληνόφωνους ή ελληνικής εθνικής συνείδησης αλβανόφωνους και βλαχόφωνους, αλλά και το γεγονός της κατοχής από τον ελληνικό στρατό εξέθρεψαν το αίτημα για αυτοδιάθεση. Πράγματι, το Φεβρουάριο του 1914 ανακηρύχτηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου με προσωρινό πρόεδρο το Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο. Οι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν σε αυτές τις ελληνικές ενέργειες, οι οποίες δεν εκπορεύονταν από την επίσημη κυβέρνηση παρά το ότι ο Ζωγράφος είχε χρηματήσει υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας.
Tο Μάιο του 1914 στην Κέρκυρα επιτεύχθηκε συμφωνία ανάμεσα στη Διεθνή Επιτροπή Eλέγχου για την Aλβανία και στην ηγεσία των ελλήνων αυτονομιστών, που προέβλεπε διευρυμένη αυτονομία και προνόμια για τους έλληνες βορειοηπειρώτες στο πλαίσιο του αλβανικού κράτους. Ακόμη και μετά από αυτή τη συμφωνία τα πράγματα στην περιοχή δεν ηρέμησαν, αντίθετα το χάος και οι συγκρούσεις διευρύνθηκαν. Aυτά ήταν τα δεδομένα του ζητήματος όταν ξεκίνησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Αξίζει να σημειωθεί πως παρά την ελληνική υποχώρηση στο θέμα της Βορείου Ηπείρου δεν υπήρξε καμία πρόοδος τελικά ούτε στο καθεστώς των νησιών του Αιγαίου ούτε στο θέμα των Δωδεκανήσων. Το βορειοηπειρωτικό ετέθη ξανά από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Συνδιάσκεψη της Eιρήνης του Παρισιού το Δεκέμβριο του 1918. Έγιναν πολύπλοκες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις (Aγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α., Ιταλία) και την Ελλάδα αναφορικά με τα νότια σύνορα του αλβανικού κράτους. Τον Ιούλιο του 1919 υπογράφτηκε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία το σύμφωνο Βενιζέλου-Tιττόνι. Aυτό έδινε ένα μεγάλο μέρος της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα, η οποία θα υποστήριζε την Ιταλία στον έλεγχο του λιμανιού του Αυλώνα και γενικότερα στις παρεμβάσεις της στο εσωτερικό του αλβανικού κράτους. H άρνηση της Γαλλίας να επιτρέψει την αντικατάσταση των στρατευμάτων της από ελληνικά στην περιοχή της Κορυτσάς, κίνηση που θα δημιουργούσε τετελεσμένα στην περιοχή, αλλά και η σημασία που έδωσε η ελληνική αποστολή στις διεκδικήσεις στη Θράκη και τη Μικρά Ασία αντέστρεψαν το κλίμα. Τον Ιούλιο του 1920 η Ιταλία κατήγγειλε μονομερώς το σύμφωνο Βενιζέλου-Τιττόνι και επανέφερε τη συζήτηση στις προβλέψεις του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας. Aργότερα υπογράφτηκε ιταλοαλβανική συμφωνία και το αλβανικό κράτος εντάχθηκε στην Κοινωνία των Εθνών. Tο Νοέμβριο του 1921 η Βόρειος Ήπειρος κατακυρώνεται οριστικά στην Αλβανία.

Ο ΠΥΡΡΟΣ ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ (Χιμάρα, 1913 – Αθήνα, 1961)

                                                      

                                         

                                                         Ο ΠΥΡΡΟΣ ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ 

                              "Η φωτογραφία από το αρχείο της κ. Αργυρώς-Λύρκας Καλαμπούση"

Ο   ΠΥΡΡΟΣ   ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ

(Χιμάρα, 1913 – Αθήνα, 1961)

----------------------------------------

   Ο Πύρρος Σπυρομήλιος, υπήρξε ένας από τους πιο αξιόλογους, αν όχι, ο πιο σημαντικός Γενικός Διευθυντής της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Διέθετε ένα ευρύτατο πνεύμα, μια σπάνια κοινωνικότητα, μιαν αριστοκρατική ευγένεια και μια καρδιά γεμάτη καλοσύνη, αν και ασθενική κι αδύναμη.

   Για το Σπυρομήλιο κανείς δεν έγραψε τίποτα, κανείς δεν έχει ξαναφέρει στη δημοσιότητα τ’ όνομά του. Ως κι εγώ, στο βιβλίο μου «Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση – Ιστορία και ιστορίες» (2004), ούτε μια λέξη δεν είπα γι’ αυτόν. Δεν ξέρω γιατί κι αισθάνομαι τύψεις τώρα, που αναθυμάμαι την πολύτιμη παρουσία του στο χώρο της Ραδιοφωνίας.  Όταν λίγο μετά το θάνατό του συνάντησα στη Ρώμη τον διευθυντή της RAI, τον Μαρτσέλο Ροντινό, μου είχε πει πως «ο χαμός του Σπυρομήλιου, δεν ήταν μεγάλη απώλεια για την ελληνική ραδιοφωνία, αλλά και για τη ραδιοφωνία της Ευρώπης».

   Είπα πως ο Σπυρομήλιος διέθετε μια καρδιά από καλοσύνη. Εκατό φορές τ’ απέδειξε… Σε κάποιαν ηλικιωμένη φτωχή συνάδελφο, που θα ’παιρνε σύνταξη ανεπαρκέστατη για να ζήσει, παραχώρησε ένα μηνιαίο εισόδημα από τον δικό του μισθό. Κι άλλα κι άλλα… Πού να τα λέω…

  Ο Σπυρομήλιος ήταν ωραίος άντρας. Ο μεγάλος έρωτας της Μελίνας Μερκούρη. Είπαν πως κάποτε πήρε το καράβι του πολεμικού ναυτικού, που κυβερνούσε ο ίδιος και πήγε στη Μασσαλία για να τη συναντήσει… Τον φέρνω στη μνήμη μου μ’ ένα κατακόκκινο γαρούφαλλο πάντα στη μπουτονιέρα του. Όπου περνούσε άφηνε ένα λεπτό άρωμα μιας διακριτικής κολόνιας.

   Έζησα από κοντά όλες τις δυναμικές πρωτοβουλίες του για την προκοπή και την προβολή του Ε.Ι.Ρ. Σε μερικές από τις νέες πολιτισμικές εκπομπές που καθιέρωσε, ανάθεσε σε μένα τη σκηνοθεσία τους. Ήταν οι σειρές «Ηθογραφικά ταξίδια στην Ελλάδα», «Τα τραγούδια που τραγούδησε ο λαός μας», «Ομιλούν οι ειδικοί» κ.α. Γι’ αυτές τις εκπομπές, και προπάντων, για τις θεατρικές, που πολύ του άρεσαν, εκδόθηκε τότε ένα πολυτελές λεύκωμα, ένα θησαυροφυλάκιο ραδιοφωνικής μνήμης.

   Ανεκπλήρωτο όνειρό του ήταν ν’ αποκτήσει το Ε.Ι.Ρ. μια δική του συμφωνική ορχήστρα.  Κάλεσε, μάλιστα, και τον διαπρεπή Βιεννέζο αρχιμουσικό Φράντς Λιτσάουερ, για να οργανώσει αυτή την ορχήστρα. Ωστόσο, κάποιες επαγγελματικές διαφωνίες με τους μουσικούς, άφησαν την επιθυμία του απραγματοποίητη.

   Αλλά τα έργο του, που έχει μείνει, είναι ο θεσμός του «Φεστιβάλ ελαφρού ελληνικού τραγουδιού».  Ένας θεσμός-στροφή στο ελληνικό τραγούδι και στην ιστορία του.

   Το πρωί της 31ης  Μαρτίου του 1961, ο Σπυρομήλιος δεν ήρθε στο Ε.Ι.Ρ.  Εκείνο το πρωί η αδύναμη  καρδιά του έπαυσε να χτυπά.

                                                      

                                                                                                      ΓΙΩΡΓΟΣ  Ν.  ΚΑΡΤΕΡ

                                                                                                      ------------------------------

ΠΗΓΗ: http://www.hellasgr.net/gkr12.html

‎22/12/1940 10 μέρες μάχες
Δέκα ημέρες και δέκα νύχτες κράτησε η μάχη της Χειμάρρας. Οι Ιταλοί την είχαν οχυρώσει και χρησιμοποίησαν για την άμυνα της τανκς, αεροπορία, πυροβολικό και πεζικό. Στην παραλία οι Ιταλοί είχαν φράξει το στενό της Παπαθιάς με αλλεπάλληλες αμυντικές γραμμές. Οι Έλληνες αποκρούστηκαν στις 15 του μήνα. Εκαναν τρεις μέρες κι έχασαν 370 άνδρες ώσπου να πάρουν ένα λόφο. Όταν, στις 19, πάρθηκε στο εσωτερικό το διάσελο του Κούτσι, οι Ιταλοί της Παπαθιάς κυκλώθηκαν. Στις 20 υποχώρησαν στην παραλία. Στις 21 παραδόθηκαν. Κούτσι και Παπαθιά τους στοίχισαν 900 αιχμάλωτους, 300 νεκρούς, πυροβόλα, όλμους και τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών που «εξόπλισαν» τον ελληνικό στρατό. Στις 22του Δεκέμβρη, «πεζοπορούντες επί δεκάωρον», όπως ανέφερε ο σημαιοφόρος του ναυτικού Πυρρός Σπυρομήλιος, οι Έλληνες μπήκαν στην πόλη «γενόμενοι δεκτοί υπό των κατοίκων με έξαλλον ενθουσιασμόν». Ο σημαιοφόρος ύψωσε την ελληνική σημαία και ξεκίνησε . νέα πορεία, βορειότερα. Ο βαρύς χειμώνας σταμάτησε την προέλαση. Οι Ιταλοί οχυρώθηκαν στον Αυλώνα.

Στον αγωνιστή Ιεράρχη Σεβαστιανό (Κρητική Μαντινάδα ἀπό τὸν Ἰωάννη Φατσέα)

Κόνιτσα καὶ Πωγωνιανή, Δρυϊνούπολη καημένη

κλάψετε τὸ Δεσπότη σας, ποὺ ἡ δόξα σας τὸν παίρνει.

Κόνιτσα καὶ Πωγωνιανή, Δρυϊνούπολη θρηνεῖτε

χάσατε τὸ Σεβαστιανὸ καὶ πάντα θὰ πενθεῖτε.

Καϋμένη Βόρειο Ἤπειρο ἔφυγε ἀπὸ κοντά σου

αὐτὸς ποὺ διεκδίκησε τὰ δικαιώματά σου.

Τέτοιο μεγάλο κληρικὸ κι ἔνδοξο Ἱεράρχη

ἡ Μητρόπολη τῆς Κόνιτσας εὔχομαι πάντα νά ΄χει.

Δὲν πολεμοῦσε μὲ σπαθί, οὔτε μὲ τὸ τουφέκι

μὰ μὲ τὴ γλῶσσα τὴ σκληρή, ποὺ ‘ταν ἀστροπελέκι.

Ποτέ του δὲν ἐδείλιασε μὲ πίστη καὶ ἀνδρεία

ἡρωϊκὰ πολέμησε τοὺς Χότζα καὶ Ἀλία.

Σεβαστιανὲ ἡ μνήμη σου θὰ μείνει στοὺς αἰῶνες

νὰ ὁδηγεῖ τοὺς Ἕλληνες στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες.

Ἀπ' τὸ Μολυβδοσκέπαστο πού ‘χεις γιὰ κατοικιά σου

βλέπε τὴ Βόρειο Ἤπειρο, τοὺς σκλάβους, τὰ παιδιά σου.

Ἄείμνηστε Σεβαστιανὲ τὸ ἔθνος μας σὲ θέλει

δίπλα εἰς τὸν Πατροκοσμᾶ καὶ τὸν Καραβαγγέλη.

Ἀπ' τὸ Μολυβδοσκέπαστο μιὰ μέρα θὰ περάσω

νὰ προσκυνήσω τὸν ἀητὸ, ποὺ τίμησε τὸ ράσο.

Πύρρος, ο “Αετός της Ηπείρου”

 Πύρρος, ο βασιλιάς των Μολοσσών, ο “Αετός της Ηπείρου” όπως ονομάστηκε! Ένας ηγέτης θρύλος, που έκανε την Ήπειρο γνωστή σε όσους δεν την ήξεραν, γνωστή και για την πολεμική της αρετή!

Ήταν γιος του Αιακίδη και της Φθίας (318-272 πΧ). Όταν ο πατέρας του ο Αικίδης εκθρονίστηκε, έμπιστοί του φυγάδευσαν τον μόλις δύο ετών Πύρρο στην Αυλή του Ιλλυριού βασιλιά των Ταυλαντίων Γλαυκία. Εκεί μεγάλωσε με ιδιαίτερη στοργή από τον Γλαυκία και το 306/307 πΧ αποκαταστάθηκε στον θρόνο του. Το 302 όμως διώχθηκε εκ νέου από τον θρόνο και έτσι αναγκάστηκε να καταφύγει στον Δημήτριο τον Πολιορκητή ο οποίος έιχε νυμφεφθεί την αδερφή του Δηιδάμεια. Το 301 πΧ ο Πύρρος πήρε μέρος στη Μάχη της Ιψού στο πλευρό του γαμπρού του και έτσι στάλθηκε στη συνέχεια όμηρος στην Αυλή του Πτολεμαίου Ά Σωτήρος στην Αλεξάνδρεια. Σύντομα όμως έγινε φίλος με τον Πτολεμαίο, ο οποίος μάλιστα του έδωσε για σύζυγο την κόρη του Αντιγόνη η οποία βοήθησε στη συνέχεια τον Πύρρο να ανακτήσει και πάλι τον θρόνο του το 297 πΧ. Ο Πύρρος έγινε αρχικά συμβασιλέας του ξαδέλφου του Νεοπτολέμου Β’, τον οποίο ένα τμήμα του στρατού του Αιακίδη είχε ανεβάσει στο θρόνο. Λίγο αργότερα όμως, ο Πύρρος φόνευσε τον Νεοπτόλεμο και έτσι έμεινε ο μόνος άρχοντας.


Το 295 π πήρε για δεύτερη σύζυγο την κόρη του τυράννου των Συρακουσών Αξαθοκλέους, Λάνασσα, λίγο μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου και μαζί με αυτή πήρε ως γαμήλιο δώρο τη Λευκάδα και την Κέρκυρα. Το 294 όμως επωφελήθηκε από την δυναστική έριδα μεταξύ του Αλεξάνδρου Ε’ και του αδελφού του Αντιπάτρου για τον μακεδονικό θρόνο. Πήρε το μέρος του πρώτου και κέρδισε τις παραμεθόριες περιοχές της Παραναίας και της Τυμφαίας, την περιοχή της Αμβρακίας, την Αμφιλοχία και την Ακαρνανία. Το 288 ο Πύρρος συνασπίστηκε με τον Λυσίμαχο κατά του Δημητρίου του Πολιορκητή και από κοινού εισέβαλαν στην Μακεδονία. Αφού επικράτησαν, μοίρασαν το μακεδονικό κράτος και ο Πύρρος πήρε την Θεσσαλία και το δυτικό τμήμα του κράτους του Δημητρίου, ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Μολοσσών και των Μακεδόνων. Σταδιακά προσπάθησε να επεκτείνει το κράτος του προς τι νότο και, όταν συμμάχησε με τον Αντίγονο Γονατά, αυτομάτως ήλθε σε ρήξη με τον αντίπαλο του τελευταίου, και πρώην σύμμαχό του Λυσίμαχο. Έτσι, το 284 πΧ ο Λυσίμαχοσ, έχοντας με το μέρος του τον μακεδονικό στρατό, πήρε πίσω τα μακεδονικά και θεσσαλικά εδάφη και περιόρισε τον Πύρρο στην Ήπειρο. Όμως η επικράτεια του Πύρρου εκείνη την εποχή εκτεινόταν από την Επίδαμνο μέχρι και τον Κορινθιακό Κόλπο.

Ο Πύρρος φιλοδοξούσε να επεκτείνει το κράτος του προς τη δύση, όπως ακριβώς είχε κάνει ο ξάδελφος του Μέγας Αλέξανδρος προς την ανατολή. Για τον λόγο αυτό δέχθηκε τις προτάσεις των Ταραντίνων πρέσβεων, που είχαν πάει στην Ήπειρο για να ζητήσουν την σύμπραξη των Ηπειρωτών στον αγώνα των Ελλήνων της Δύσης εναντίον της Ρώμης το 281 πΧ. Το δικαίωμα στα εδάφη της Σικελίας, ο Πύρρος το απέκτησε όταν παντρεύτηκε την Λάνασσα. Στα σχέδιά του αυτά ενθαρρύνθηκε από χρησμούς των ιερών της Δωδώνης και των Δελφών και ενισχύθηκε επίσης από τους βασιλείς των κρατών της Ανατολής όπως ο Πτολεμαίος Κεραυνός, ο Αντίγονος Γονατάς και ο Αντίοχος, οι οποίοι όμως επιθυμούσαν να απομακρύνουν τον Πύρρο από τον ελληνικό χώρο.

Την άνοιξη του 280πΧ ο Πύρρος δια περαιώθηκε στην Ιταλία ακολουθούμενος από βαρύ πεζικό 20.000 ανδρών, 3.000 ιπέων, 20 ελεφάντων, 2000 τοξοτών και 500 σφενδονηστών. Εκεί έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους Ταραντίνους, οι οποίοι έκοψαν προς τιμήν του νομίσματα. Σύντομα όμως ήρθαν και πάλι οι προστριβές, επειδή οι Ταραντίνοι δεν θέλησαν να υποβληθούν σε θυσίες προκειμένου να προετοιμαστούν για τον πόλεμο. Η σύγκρουση Ελλήνων και Ρωμαίων πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 280 πΧ στην Ηράκλεια, στον Κόλπο του Τάραντος. Νικητής αναδείχθηκε ο Πύρρος, ο οποίος, με την εφαρμογή του ευφυούς πολεμικού του σχεδίου, και τη χρήση πολεμικών ελεφάντων, κατατρόπωσε τους Ρωμαίους προκαλώντας του μεγάλες φθορές. Η νίκη αυτή όμως, που έμεινε στην ιστορία ως “Πύρρεια Νίκη”, δεν απέδωσε μεγάλα πλεονεκτήματα, διότι, παρά τις φθορές τους, οι Ρωμαίοι δεν υποχώρησαν στην στρατιωτική και διπλωματική πίεση του αντιπάλου τους και απέκρουσαν τις προτάσεις του απεσταλμένου του Κινέα. Ο Πύρρος εν τω μεταξύ είχε φθάσει έξω από τη Ρώμη αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην Καμπανία για να διαχειμάσει.

Την άνοιξη του 279 πΧ, ο Πύρρος άρχισε τις εκστρατείες του στην Απουλία, την Λευκανία και την Βρεττία, τις οποίες σύντομα πήρε με το μέρος του. Η δεύτερη σύγκρουσή του με τους Ρωμαίους πραγματοποιήθηκε στο Άσκλο που οδήγησε σε μια νέα μεγάλη νίκη αλλά με αρκετές απώλειες.

Οι εντυπωσιακές επιτυχίες του Πύρρου στη νότια Ιταλία ανησύχησαν του Καρχιδονίους, που κατείχαν εδάφη στη δυτική Σικελλία. Ακόμη περισσότερο ανησύχησαν όταν πληροφορήθηκαν τις προτάσεις των Σικελιωτών να τους απαλλάξει ο Πύρρος από αυτούς. Το 279 λοιπόν, οι Καρχηδόνιοι έστειλαν τον Μάγωνα στην ρωμαϊκή Σύγκλητο για να προτείνει σύμπραξη κατά του Πύρρου. Οι προτάσεις των Καρχηδονίων απορρίφθηκαν αρχικά, ενώ παράλληλα γίνονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ Πύρρου και Ρώμης. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις απέβησαν άκαρπες, ενώ τελεσφόρησε η σύναψη ειρήνης Ρώμης – Καρχηδόνας. Σε απάντηση στις προτάσεις των Σικελιωτών, ο Πύρρος εξεστράτευσε στην Σικελία το φθινόπωρο του 278 και βάδισε θριαμβευτικά μέχρι τις Συρρακούσες. Εκεί διαχείμασε και προέβη στην οργάνωση του κράτους του οποίου είχε ανακυρηχθεί βασιλιάς. Τον επόμενο χρόνο απελευθέρωσε όλη τη Σικελία από τον καρχηδονιακό ζυγό (εκτός από το Λιλύβαιο) και περιόρισε σημαντικά την δύναμη των Μαμερτίνων. Για να νικήσει οριστικά τους καρχηδόνιους, θέλησε να εκστρατεύσει στην βόρειο Αφρική. Στο σχέδιο όμως αυτό αντιτάχθηκαν οι Σικελιώτεςς, που δεν ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν το υψηλό κόστος μιας τέτοιας επιχείρησης. Η σκληρή ως αντιμετώπιση του Πύρρου οδήγησε σε ρήξη των σχέσεών του με τους Σικελιώτες συμμάχους του και κατέληξε στην αποχώρησή του από την περιοχή και την επιστροφή του στον Τάραντα το 276 πΧ.
Κατά το διάστημα αυτό, της απουσίας του Πύρρου από τη Σικελία, οι Ρωμαίοι βρήκαν την ευκαιρία να αναδιοργανώσουν τον στρατό τους και να ανακαταλάβουν ορισμένες περιοχές. Η τρίτη σύγκρουση τους με τον στρατό του Πύρρου Πραγματοποιήθηκε το 275 πΧ στο Βενεβέντο και κατέληξε σε ήττα του Πύρρου και στην επιστροφή του στην Ήπειρο λίγους μήνες αργότερα. Άφησε όμως στον Τάραντα ένα τμήμα των δυνάμεων του υπό τον γιο του Έλενο, για να συνεχίσει τον αγώνα κατά της Ρώμης.

Μετά την επιστροφή του στην Ήπειρο, ο Πύρρος άρχισε να προετοιμάζεται για την σύγκρουση με τον Αντίγονο Γονατά, που είχε στον μεταξύ αναρτηθεί στον μακεδονικό θρόνο. Το 274 πΧ εισέβαλε στην Μακεδονία, όπου οι στρατιώτες του Αντιγόνου τάχθηκαν με το μέρος του. Η νίκη του οδήγησε στην προσάρτηση της Άνω Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Το 273 πΧ ο Πύρρος εξεστράτευσε μαζί με τους γιούς του, καθώς και τον Έλενο που είχε ανακληθεί από τον Τάραντα, στην Πελοπόννησο και πήρε με το μέρος του πολλούς πρώην συμμάχους της Σπάρτης και της Μακεδονίας. Εισέβαλε στην Λακωνία και επιτέθηκε στη Σπάρτη, όταν όμως πληροφορήθηκε ότι έφθαναν μακεδονικά στρατεύματα στην Κόρινθο, εγκατέλειψε την πολιορκία και έσπευσε προς το Άργος. Με τη βοήθεια των οπαδών του επιχείρησε να καταλάβει την πόλη, που ήδη βρίσκονταν στρατεύματα των αντιπάλων του, και οι κινήσεις του έγιναν αντιληπτές. Ο στρατός του Πύρρου αποδεκατίστηκε και ο ίδιος σκοτώθηκε, όπως θέλει η παράδοση, από ένα κεραμίδι που το πέταξε η μητέρα ενός αντίπαλου στρατιώτη, το 272 πΧ. Μετά το θάνατο του το κράτος της Ηπείρου περιορίστηκε στον αρχικό του χώρο.

Ο Πύρρος ήταν άνδρας μεγάλης μόρφωσης και ονομαστής γενναιότητας, αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους στρατιωτικούς της εποχής του. Οι απεριόριστες στρατιωτικές του ικανότητες φάνηκαν στις μάχες της Ηράκλειας και του Άσκλου. Η στρατιωτική του κατάρτιση ήταν αξιολογότατη, όπως μαρτυρούν τα αποσπάσματα των Υπομνημάτων του, ενός έργου το οποίο αναφέρεται στην πολεμική τέχνη και μνημονεύτηκε από αρχαίους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων και ο Κικέρων. Το αρνητικό σημείο του Πύρρου ήταν όμως η διπλωματία. Ο επιθετικός του χαρακτήρας του στρατιωτικού οδήγησε συχνά σε αντιπάθειες από την πλευρά των συμμάχων ου, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις των εγκατέλειπαν. Πάντως, παρά το γεγονός ότι απέτυχε να εδραιώσει την εξουσία του στην Ιταλία, ο Πύρρος επέκτεινε και εδραίωσε το κράτος του στην Ελλάδα, καθιστώντας το υπολογίσιμη σημαντική δύναμη της περιοχής για 35 περίπου χρόνια.

Η μορφή του Πύρρου σώζεται σε ρωμαϊκό αντίγραφο προτομής του που βρέθηκε στο Ηράκλειο και σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο Νεάπολης. Επίσης, το όνομά του εμφανίζεται στα χρυσά, αργυρά και χάλκινα νομίσματα της Ηπείρου και πολλών πόλεων της Ιταλίας και της Σικελίας όπως για παράδειγμα των Συρακουσών, των Λοκρών, του Τάραντος και άλλων. Το όνομά του συνδέθηκε επίσης με την κατασκευή του ιερού τους Διός στη Δωδώνη τον 3 πΧ αιώνα και την εκεί εισαγωγή νέων λατρειών. Ήταν αυτός που έχτισε μεγαλοπρεπείς κτίσματα στη Δωδώνη εκτός του Ιερού τους Διός  

Δάσκαλε που δίδασκες

στις 23-26 Αυγούστου του '90 συμμετείχες ως εισηγητής στο δεύτερο συνέδριο που διοργάνωσε στην Κόνιτσα ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα και η Ιερά Μητρόπολις Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης για την Βόρειο Ήπειρο. Εσύ κύριε Κωνσταντίνε Αλ. Καραμανλή - ναι ναι εσύ - έλεγες τότε (τότε το 1990 που ήσουν βουλευτής, θυμάσαι;):

Κυρίες και κύριοι, θα κληθούμε κατά πάσα πιθανότητα ιστορικά να παίξουμε το ρόλο και του εξομαλυντού και του γεφυροποιού μεταξύ Αλβανίας και ελεύθερου, ας πω και μια ψυχροπολεμική έκφραση, πολιτισμένου κόσμου. Δεν υπάρχει καμία αντίρρηση φαντάζομαι από κανέναν, να τον παίξουμε αυτόν τον ρόλο. Αλλά θα τον παίξουμε κάτω από κάποιες προϋποθέσεις και όρους.. ούτε εκβιαστικούς ούτε καταπιεστικούς. Όρους που συνάδουν με τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα (όπως αυτό του αυτοπροσδιορισμού ας πούμε κύριε Καραμανλή; της ιδιοκτησίας μήπως;) και που αφορούν την τύχη, την μοίρα της 
ελληνορθόδοξηςμειονότητας στην Βόρειο Ήπειρο (δεν είχε πιπέρι η φράση "Βόρειος Ήπειρος τότε κύριε Καραμανλή, δεν έκαιγε το στόμα;)

Και λέει παρακάτω ο κύριος Κωνσταντίνος Καραμανλής (από τότε φαινόταν ο καταλληλότερος) σχολιάζοντας την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος τις τελευταίες δεκαετίες:

Δεν είναι δυνατόν(..) εμείς στο όνομα του προοδευτισμού, στο όνομα του δήθεν φιλειρηνισμού να έχουμε ουσιαστικά εκριζώσει από τις συνειδήσεις, ειδικά των νέων Ελλήνων, τη Βόρειο Ήπειρο

Ο διορατικότατος κύριος (το κύριος με ήτα, που λέει και ο νομάρχης) Καραμανλής προβλέπει σε άλλο σημείο της ομιλίας του πως η Ελλάδα θα αποτελέσει κύρια διέξοδο για την Αλβανία και τότε μέσω της συμμετοχής μας στους ευρωπαϊκούς και διεθνής οργανισμούς, μέλος των οποίων θα θελήσει να γίνει και η Αλβανία (σας θυμίζει κάτι ρε παιδιά; αφού ήταν τόσο καλά προετοιμασμένος από το 1990 πως στράβωσε στον δρόμο;)

έχουμε αυξημένη την δυνατότητα να επηρεάσουμε την υιοθέτηση των πολιτικών εξαρτήσεων

Ο κύριος Κωνσταντίνος Αλεξ. Καραμανλής κλείνει την εισήγησή του στο Β' ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ "ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (ΠΑΡΕΛΘΟΝ - ΠΑΡΟΝ - ΜΕΛΛΟΝ) με τα εξής λόγια:

Φίλες και φίλοι, άλλο πράγμα σεβασμός στην ελευθερία, σεβασμός στο διεθνές δίκαιο σεβασμός στα δικαιώματα άλλωνλαών (..) και άλλο πράγμα η ουσιαστική, η θαραλλέα στήριξη, υπεράσπιση και κυρίως αγωνιστική προσπάθεια για την ικανοποίηση εθνικών και απαράγραπτων δικαίων

Αυτά τα λίγα για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι
Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για αυτόν τον θερμό πατριώτη μπορούν να επισκευθούν την ιστοσελίδα http://www.primeminister.gr/ (τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές γιατί μετά μάλλον θα πρέπει να πάτε στην προσωπική του)

Το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα

 Το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα συνάπτεται αδιαίρετα με τους Βαλκανικούς Πολέμους και τις ξένες διεκδικήσεις σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας. Η διεθνής διευθέτησή του, στην οποία εξαναγκάσθηκε επανειλημμένα να στέρξει η Ελλάδα, αν και νικήτρια τριών Πολέμων, εξηγεί επίσης όσα συμβαίνουν και επιδιώκονται στα Βαλκάνια με άξονα στροφής την ελληνική Μακεδονία και τη ζωτική πρωτεύουσά της Θεσσαλονίκη. Επί παραδείγματι, η σημερινή ρευστότητα και η εν δυνάμει απειλή ενός «ντόμινο» στα Βαλκάνια οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στο γεγονός ότι ξένες δυνάμεις, προκειμένου να υπηρετήσουν τη στρατηγική τους στην περιοχή, προσάρτησαν στη Σερβία εδάφη με αλβανικούς κατά πλειοψηφία πληθυσμούς, όπως το Κοσσυφοπέδιο, το Σαντζάκ, η κοιλάδα του Πρέσεβο και το δυτικό τμήμα της τότε σερβικής επαρχίας Βαρντάρσκα Μπανοβίνα (Σκόπια) και σε αντιστάθμισμα παρέδωσαν στην Αλβανία την Βόρειο Ήπειρο, η οποία μεταξύ άλλων είναι ο βορειοδυτικός γεωπολιτικός προθάλαμος της Μακεδονίας. Επιδίωξη των ξένων δυνάμεων ήταν, φυσικά, να χρησιμοποιήσουν -και χρησιμοποίησαν- το μικρό αλβανικό κράτος ως προτεκτοράτο τους για να κατέλθουν, μέσω αυτού, από την Αδριατική στη Θεσσαλονίκη και στο Αιγαίο.
Συνεπώς, όσα σχεδιάζονται και ήδη διαδραματίζονται την τελευταία εικοσαετία στα Βαλκάνια δεν εκπλήσσουν όποιον γνωρίζει εις βάθος Ιστορία. Αυτήν την τεκμηριωμένη γνώση προσφέρει σε κάθε ενδιαφερόμενο η ανά χείρας έκδοσή μας. Όπως πολλές άλλες εκδόσεις μας φιλοδοξεί, επί πλέον, να αποβεί χρήσιμη στους διαμορφωτές κοινής γνώμης και πολιτικής -εφόσον μελετούν, όπως υποχρεούνται.
Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών σεμνύνεται ότι, για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά, το ανά χείρας σύγγραμμα ανατέμνει με χειρουργική ακρίβεια κυριολεκτικά το Βορειοηπειρωτικό και το διεθνές πεδίο όπου το Ζήτημα διαμορφώθηκε. Ο συγγραφέας του, άλλωστε, είναι ο εγκυρότερος όλων.
(από τον πρόλογο του βιβλίου)

Ο Δημήτριος Δούλης (1865-1928), υπήρξε στρατιωτικός από τη Νίβιτσα της B.Hπείρου (στην περιοχή της Χειμάρρας)

Ο Δημήτριος Δούλης (1865-1928), υπήρξε στρατιωτικός από τη Νίβιτσα της σημερινής Αλβανίας (στην περιοχή της Χειμάρρας) και ένα από τα βασικά στελέχη της προσωρινής κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου (1914).

Γεννήθηκε το 1865 και ήταν γιος του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821, Κίτσιου Δούλη. Κατατάχτηκε στο στράτευτμα το 1883 ως εθελοντής και το 1888 αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών. Το 1897 έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο, όπου συμμετείχε σε επιχειρήσεις στην περιοχή Άρτας.

Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) όπου έφερε τον βαθμό του Ταγματάρχη, στις εξής μάχες: Γριμπόβου, Μπιζανίου, Χάνι Πρεντέλ. Με τη λήξη των πολέμων εκτελούσε χρέη στρατιωτικού διοικητή Αργυροκάστρου, όμως με την αναγκαστική αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων από την Βόρειο Ήπειρο, μετά από τελεσίγραφο των Μεγάλων Δυνάμεων, παραιτήθηκε από το στράτευμα. Αμέσως μετά διατέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών της προσωρινής κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου, υπό την προεδρία του Γεώργιου Χρηστάκη-Ζωγράφου.

Ο ίδιος οργάνωσε με ιδιαίτερη επιτυχία τον βορειοηπειρωτικό στρατό, ο οποίος αποτελούνταν κυρίως από τον τοπικό πληθυσμό, καθώς και από Κρήτες χωροφύλακες. Πολλοί υπήρξαν (κυρίως ντόπιοι Ηπειρώτες) οι αξιωματικοί και στρατεύσιμοι του ελληνικού στρατού που 'λιποτακτούσαν', για να εισχωρήσουν στα βορειοηπειρωτικά τμήματα, τα οποία έλαβαν την ονομασία 'Ιεροί Λόχοι'. Προς το τέλος τον επιχειρήσεων, ο αυτονομιστικός στρατός είχε απωθήσει την αλβανική πολιτοφυλακή, της οποίας ήταν επικεφαλείς Ολλανδοί αξιωματικοί, βόρεια της γραμμής: Κεραύνια όροι, Πρεμετή, Μοσχόπολη, Πόγραδετς.

Μετά την είσοδο, για δεύτερη φορά του ελληνικού στρατού στη Βόρεια Ήπειρο, στις 27 Οκτωβρίου 1914, επανήλθε στις τάξεις του ελληνικού στρατού και στις εκλογές του 1915 εξελέγη βουλευτής νομού Αργυροκάστρου.

Η Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού, ξεκινώντας από το 2009 τον θεσμό υιοθέτησης όνοματος εθνικού ήρωα για κάθε τάξη αποφοίτων της, αποφάσισε η τάξη του 2009 να φέρει το όνομα του Δημήτριου Δούλη.

Συμβολή Βορειοηπειρωτών στην επανάσταση του 1821

Στην φιλική εταιρεία συναντάμε τουλάχιστον δέκα στελέχη: Από την Πρεμετή τους Στέφανο, Κωνσταντίνο, Αδάμ και Δούκα Δούκα, από την Χιμάρα τους Μιχαήλ Λάζαρο, Στέλιο και Πάνο Μπιτζίλη, από το Αργυρόκαστρο τους Ελευθεριάδη Βενιαμήν και Γρηγόριο Μητροπολίτη Ευρίπου, από την δε Μοσχόπολη Δημήτριος Καρελλάς

Ιερός Λόχος (έναρξη επανάστασης στην Μολδοβλαχία)
- Το σώμα του Αναστάσιου Αργυροκαστρίτη
- Το σώμα του Αθανάσιου Σπύρου από το Βούνο Χιμάρας οδηγήθηκε σε ολοκαύτωμα.

Ο Ευάγγελος Ζάππας από το Λάμποβο διακρίνεται ως πρωτοπαλίκαρο του Μάρκου Μπότσαρη και μετά τον θάνατό του συμμετέχει στις κυριώτερες μάχες της Στερεάς Ελλάδας για να μεταναστεύσει μετά στην Μολδοβλαχία όπου πλούτισε για να γίνει μεγάλος εθνικός ευεργέτης.

Ο Σπύρος Μήλιος μαζί με τον αδερφό του Ζάχο, με 250 Χιμαραίους συμμετέχει στην υπεράσπιση του Μεσολλογίου, την μάχη της Αράχωβας το Κερατσίνι πλάι στον Καραϊσκάκη κ.α.

Ο Κώστας Λαγουμιτζής (προσονύμιο επειδή ετοίμαζε τα λαγούμια για ανατινάξεις) από το Τεπελένι για τον οποίον γράφει ο Μακρυγιάννης "στο Μεσολόγγι και παντού ο γενναίος αυτός άντρας θάματα έχει κάνει"

Ο Κώστας Χαρμοβίτης από το Τεπελένι με τους 150 άνδρες του στο Μεσολόγγι.

Ο Κώστας Παλάσκας από την Πρεμετή διακρίνεται ως οπλαρχηγός ιππικού στον Ιερό Λόχο στο Δραγατσάνη και αλλού, ακολουθεί τον Χατζη-Μιχάλη Νταλιάνη στην Κρήτη όπου θυσιάστηκε με τους συναγωνιστές του.

Ο Χατζη-Μιχάλης Νταλιάνης, πιθανώς από την Πρεμετή (ή τους Βουλιαράτες Δρόπολης) σφραγίζει την προσφορά του στην επανάσταση όταν με τους 350 περίπου άνδρες του θυσιάζεται στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης. Η ιστορία τους και ιστορική θυσία είναι σήμερα γνωστή μέσα από το φαινόμενο των "Δροσουλιτών" που κατά τους Κρητικούς είναι οι στρατιώτες του Νταλιάνη.

Από τους πίνακες τις επανάστασης έχουμε στελέχη του αγώνα καταγώμενα από την Βόρειο Ήπειρο:
Χιμάρα 57, Χόρμοβο 39, Κορυτσά 32, Αργυρόκαστρο 30, Πρεμετή 13, Κολωνία 12, και γενικά από την Βόρειο Ήπειρο άλλοι 25.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και την συμβολή των Βορειοηπειρωτών μετά τον αγώνα στην στήριξη του νέου ελληνικού κράτους μέσω των ευεργεσιών των Ζωγράφου, Μπάγκα, Αρσάκη, Ζάππα κ.α.


ΠΗΓΗ:http://www.facebook.com/topic.php?uid=217322448207&topic=11883

ΚΟΥΚΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΑΛΙΣΕΤΕ (ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΡΑΣ)

Κούκοι, να μη λαλήσετε, πουλιά να βουβαθείτε,
κι εσείς καημένη Αρβανιτιά στα μαύρα να ντυθείτε.
Το κάστρο επροσκύνησε κι αυτή η Χουμελίτσα.
Χειμάρρα δεν προσκύνησε και δεν θα προσκυνήσει,
γιατί έχει γενναίους προεστούς, που δεν γνωρίζουν φόβο.

Αλή πασάς το άκουσε, πολύ του κακοφάνη.
Πιάνει και γράφει μπουγιουρντί με το δεξί του χέρι
σ’ ένα Γιουσούφη Κεχαγιά, σ’ ένα Γουσούφ αράπη.
- Καθώς θα δεις το γράμμα μου, θα δεις το μπουγιουρντί μου,
θέλω το Σπύρο ζωντανό το Γιάννη σκοτωμένο.
- Μετά χαράς, αφέντη μου, εγώ θα σου τους φέρω.

Πολλή μαυρίλα έρχεται , πεζούρα και καβάλα.
Δεν είναι μια, δεν είναι δυο, δεν είναι τρεις και πέντε,
είναι χιλιάδες δεκαοχτώ, χιλιάδες δεκαεννέα.
Να πιάσουν έρχονται κι αυτοί τους προεστούς Χειμάρρας.
Ας έρθουν οι παλιότουρκοι τίποτα δεν μας κάνουν,
ας έρθουν πόλεμο να ιδούν, παλικαριών ντουφέκι,
να ιδούν του Λάμπρου το σπαθί, του Σπύρου το ντουφέκι
που έχουν το Γιάννη αρχηγό, το Γιώργο καβαλάρη,
το Ζάχο τον τρομπονιστή με την περίσσια χάρη.


Των γυναικών τα άρματα, της ξακουσμένης Φώτως,
που ‘χει το Νίκο δίπλα της, το πρώτο παλικάρι,
που τους ευλόγησε ο Θεός, στην Πόλη κι ο Δεσπότης,
σαν γύρισε από τη Βλαχιά, να πάει στο χωριό της.

Σαν άρχισε ο πόλεμος κι αστράψαν τα ντουφέκια,
όλοι μαζί εσπάσανε τις θήκες των σπαθιών τους,
κι εμπρός τους Τούρκους βάλανε σαν πρόβατα, κριάρια.
Βελή πασάς τους φώναξε, να μην γυρνούν τις πλάτες,
κι εκείνοι αποκρίθηκαν με φλόγα εις τα μάτια:
-Δεν είν’ εδώ το Τσάμουρο, δεν είναι το Βιθίνι.
Είν’ η Χειμάρρα η ξακουστή, στον κόσμο παινεμένη.
Είναι του Λάμπρο το σπαθί το Τουρκοματωμένο.
Είναι του Γιώργου η λεβεντιά, του Πήλιου η κουμπούρα,
που κάνουν την Αρβανιτιά στα μαύρα να ‘ν’ ντυμένη,
και κλαίν’ οι μάνες τα παιδιά, τους άντρες οι γυναίκες.
Τρεις μέρες κάνουν πόλεμο, τρεις μέρες και τρεις νύχτες.
Χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, χωρίς να κλείσουν μάτι,
χιόνι έτρωγαν, χιόνι έπιναν και τη φωτιά βαστούσαν.
Τα παλικάρια φώναξε στις τέσσερις ο Σπύρος.
- Ακούστε, Χειμαρριώτες μου λίγοι αντρειωμένοι:
Σίδερο βάλτε στην καρδιά και χάλκωμα στα στήθη,
ο πόλεμος ετράβηξε με τα σκυλιά τους Τούρκους,
κι αν το βροντήξουμε γερά, θα πάρουμε το Κάστρο.
Το δρόμο πήραν συναχτά κι έφτασαν στο γιοφύρι.
Ο Λάμπρος με το δαμασκί σπαθί την άλυσο του κόφτει.
Φεύγουν οι Τούρκοι σαν τραγιά, το Κάστρο πίσω αφήνουν.